اسم بعضی ها را که می شنوی ناخودآگاه به قول نجف زاده نوستالژی خونت بالا می زند . ذهنت پر می کشد به سال های دور و همه خاطراتی که داشتی. مهدی آذر یزدی از این دست آدم ها است... البته متاسفانه بود.
سال های کودکی و نوجوانی که ولع کتابخوانی داشتم – و بدبختانه بعدها به ولع روزنامه خوانی تغییر پیدا کرد!- به چند باره داستان هایی را می خواندم که روی جلدش چند کودک به  من زل زده بودند و بالای سرشان هم با خط نستعلیق نوشته شده بود: قصه های خوب برای بچه های خوب. به گمانم اولین جلدی که خواندم مربوط به قصه های عطار بود و یادم هم هست که اولین بار در این کتاب فهمیدم چنگ نام یک آلت موسیقی است! پایین همان منحنی که بچه های روی جلد داخلش جمع شده بودند نوشته شده بود مهدی آذریزدی. به نظرم آدم فرهیخته ای باید می بود. آخر مگر می شود کسی که این داستان های به این خوبی را بازنویسی کرده فرهیخته نباشد؟
آذریزدی بدون شک در یاد همه هم نسلان من باقی خواهد ماند. مجموعه هشت جلدی قصه های خوب برای بچه های خوبش به خوبی توانست گوشه ای از ادبیات غنی این سرزمین را به کودکانش بشناساند. بر حسب ظاهر او پرتیراژترین نویسنده ادبیات کودک تاریخ ادبیات ایران است و همین امر باعث شده که امروز همه در سوگ بابای خوب قصه گو داغدار باشند.

***
برگشتم...
و از این بابت پوزش می طلبم!