نامم را اگر بخواهید پای پست ها نوشته شده است. بیشترش را هم در سطر نخست نوشته های پیشین بخواهید. زندگی به باورم به یک گام برداشتن کودکانه بیشتر شبیه است. آرام آرام قدم برمی داری و می افتی و باز قدم بر میداری. باید هم. که راه رفتن لازم است. اما صدای گام های این کودک و زخم هایی که بر میدارد تا به مقصد ندانسته برسد بیشتر به زخمه ناهمگونی شبیه است که خود زیباترین ملودی ها را می سازد.
داشتم وبگردی می کردم که ناگهان این پست را دیدم. لرزیدم. نه به حال کودکانش بلکه به حال خودم و همه کسانی که می بینند و ساکتند و سعی می کنند عربی نمازشان را با بهترین تلفظ بخوانند. تلخ است. خیلی تلخ...
+
گام برداشته شده در سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت 0:22 توسط محمد گل کش
|
