امروز شانزدهم آذر بود. روز دانشجو. دریغم آمد که چیزی ننویسم. به خصوص که این هفته به مناسبت روز دانشجو گفتگویی داشتم با چند دانشجوی فعال دانشگاه های استان. میزگردی بود با عنوان معنای جنبش دانشجویی. چه قدر دلم تنگ شد برای روزهایی که من هم جزوشان بودم. آخر هم طاقت نیاوردم. گفتم درست است که من در مقام مصاحبه کننده نباید وارد این بحث شوم و بهتر آن است که خواننده دیدگاه های شما را بخواند اما من هم می خواهم سهیم باشم در این مبحث.
اما بسیار افسوس خوردم. دوران 4 سالی که کار دانشجویی می کردیم (و مشروحش در لینک درباره من در قسمت نوشته های پیشین است) می دیدم که سال به سال از شور و علاقه و توانایی دانشجویان کاسته می شود و کسی دیگر دغدغه های ما را ندارد و یا حداقل برایش کاری نمی کند. این روند نزولی را در این میزگرد هم دیدم. کسانی که معترفند که دیگر انگیزه ای در دانشگاه ها نیست. راستی چرا؟
....

پیوست: قصد خاصی ندارم. ولی یک نکته جالب در این میزگرد مطرح شد که آوردنش خالی از لطف نیست. در قسمتی بر سر عدم استقبال دانشجویان از مراسم های رسمی و سخنرانان مدعو صحبت بود. اما همه متفق القول بودند اگر مراسمی با عنوان بررسی رابطه بین دختر و پسر برگزار شود سالنشان جای سوزن انداختن ندارد!
روز دانشجو بر همه شمایی که خود را عضو این قشر توانا  می دانید مبارک!

این روزها در محافل سینمایی بحث های زیادی در رابطه با پروژه سینمایی "دعوت" میان صاحبنظران در جریان است. حاتمی کیا که این روزها حلقه سبز را با همه نظرات متفاوت بر روی صفحه تلویزیون دارد در فیلم جدیدش بسیاری از ستاره های این روزها را دعوت کرده است. منهای هدیه تهرانی که انصراف داد و بسیاری ستاره های دیگر، در این فیلم محمدرضا فروتن، مریلا زارعی، مهناز افشار و محمدرضا گلزار به ایفای نقش می پردازند. نام این دو بازیگر آخر در فهرست فیلم کارگردانی که بیش از این برج مینو و روبان قرمز و آژانس شیشه ای و ارتفاع پست را در کارنامه دارد واکنش های متفاوتی را برانگیخته است. بسیاری با سرزنش شدید حاتمی کیا و پیش بینی روی آوردن کارگردان فیلم بوی پیراهن یوسف به سینمای گیشه ای با تقلید از دیالوگ معروف آژانس شیشه ای خطاب به وی گفته اند: دهت تموم شده مربی! آن ها معتقدند که وجود افشار و گلزار که از سطح بازی ضعیفی برخوردارند و چهره شان آن ها را به روی پرده ها کشانده باعث آسیب دیدن کارنامه حاتمی کیا می شود. حتی پا را فراتر از این گذاشته و حاتمی کیا را به هوس ساخت یک فیلم گیشه ای و تجاری متهم می کنند.
در مقابل اما هستند کسانی که با مقایسه حاتمی کیا و مخملباف یادآور شوند نباید توقع آسمانی بودن داشته باشیم. خود اما با دسته دوم هم عقیده ام. این توقعات در نسل قبل باعث شد تا کسی همچون مخملباف از توبه نصوح به سکس و فلسفه برسد. حاتمی کیا هم یک کارگردان است. او نیز حق دارد تا سینماهای متفاوت را تجربه کند و حتی اشتباه کند. اینگونه تاختن به کسی که به قول رضا رشیدپور شاعر سینمای ایران است چیزی جز تبدیل شدن ابراهیم به محسن نیست. از حاتمی کیا آنقدر فیلم خوب دیده ایم که با اطمینان به دیدن فیلمش برویم. یادمان نرود فرخ نژاد در عروس آتش سینایی در حد بازیگر نقش اول مرد جشنواره فجر دیده شد اما در ارتفاع پست حاتمی کیا نام خود را به عنوان یک بازیگر ثبت کرد. ضمن آن که گلزار و افشار هم آنگونه که می گویند ضعیف نیستند. باید به "مربی" فرصت داد. انتظار پرویز پرستویی بودن نداریم ولی شاید این دو بازیگر پرفروش بتوانند نام خود را در فهرست بازیگران سینما ثبت کنند.
راستی حاتمی کیا هم حق اشتباه دارد. این را فراموش نکنیم.

روبروی ضریح ایستاده ای، آقا تو را طلبیده، دستها در تلاشند تا ضریح را لمس کنند و تو که به دنبال صاحبخانه ای، دل است که پردرد است اما شانه ها هستند که تکان می خورند. آخر اینجا نیاز نیست که دل زخمش را بگوید تا گونه ها خیس شوند، آقا خودش همه را می داند!
میلاد امام مهربانی و عطوفت است. آن همامی که رضا شد به ماندن در مشهدش تا امروز به میزبانی بزرگترین معشوق عالم افتخار بورزیم. خوشا به حال دل هایی که توفیق دارند تا در هرجای دنیا که هستند روانه گنبد طلا شوند و تا هیاهویشان مأوا نگیرد آنجا بمانند. قفل بشوند در پنجره فولاد، حاجت بخواهند و اشک بریزند و نجواگونه فریاد بزنند: یا علی ابن موسی الرضا (ع).